Ks. Piotr Krakowiak, „Strata, osierocenie i żałoba. Poradnik dla pomagających i dla osób w żałobie”. Biblioteka Fundacji Hospicyjnej, Gdańsk 2008, ss. 21-22
Kryzys, sytuacja kryzysowa — najcięższy, przełomowy moment w przebiegu zdarzeń (wg Słownika Języka Polskiego). Kryzys jest zakłóceniem normalnego biegu zdarzeń w życiu, powoduje zachwianie równowagi wewnętrznej osoby. W chwilach kryzysu popada ona w skrajne emocje, tracąc dystans wobec własnego cierpienia. Znajduje się wówczas w stanie dużego napięcia emocjonalnego, towarzyszy jej uczucie przerażenia, obawia się utraty kontroli nad swoim zachowaniem, boi się poczucia bezradności oraz wystąpienia różnych nieprawidłowych zachowań. Kryzys, będąc sytuacją ekstremalną, może stanowić jednocześnie wyzwanie i otwierać szanse rozwoju. Jest momentem zwrotnym, stanem, który wymaga ponownej oceny i zmiany sposobów myślenia i działania. Żeby taki proces nastąpił, potrzeba najczęściej pomocy z zewnątrz, gdyż osoba przeżywająca taki stan najczęściej nie ma lub ma zbyt mało własnych możliwości poradzenia sobie z problemem. Śmierć bliskich osób jest sytuacją kryzysową, nawet jeżeli była przewidywana.
Interwencja kryzysowa — jest działaniem podjętym w celu pomocy osobie dotkniętej kryzysem, aby odzyskała zdolności do samodzielnego rozwiązania kryzysu. Ma charakter pomocy wielospecjalistycznej: psychologicznej, medycznej, socjalnej lub prawnej. Służy ona wsparciu i ułatwieniu powrotu do równowagi psychicznej. Interwencja kryzysowa szczególnie powinna wpływać na złagodzenie cierpienia i bezradności, na odzyskanie sił oraz kontroli nad własnym życiem. Może przebiegać różnie, w zależności od potrzeb osoby nim dotkniętej. Najczęściej polega na serii spotkań, podczas których jest czas na rozmowę i przekazanie ważnych informacji (np. wzmianka o istniejącej w danej miejscowości grupie wsparcia dla osób w żałobie, ale również o tym, jak przebiega typowa żałoba). W niektórych przypadkach może być konieczna interwencja w środowisku bądź też czasowe schronienie.
Wsparcie, wspieranie — pomoc udzielona komuś, często materialna (wg Słownika Języka Polskiego). Na potrzeby tego poradnika wsparciem będziemy określać przede wszystkim spontaniczne działanie, bez oczekiwania korzyści, na rzecz drugiej osoby, w formie emocjonalnego oparcia, praktycznej pomocy, rady czy informacji. Źródłem wsparcia jest dla danej osoby grupa ludzi, która potrafi ocenić sytuację jako trudną i rozpocząć udzielanie pomocy. Wsparcia można udzielać w różnej postaci. Jeśli udzielamy wsparcia emocjonalnego, to znaczy, że staramy się stworzyć atmosferę zrozumienia, zaufania i bezpieczeństwa, a przekazywane przez nas emocje podtrzymują na duchu, uspokajają i wyrażają naszą troskę. Można też udzielać wsparcia instrumentalnego, to znaczy konkretnej pomocy materialnej (finansowej) czy konkretnych działań na rzecz osoby potrzebującej. Jeśli dostarczamy informacji, które sprzyjają lepszemu zrozumieniu problemu czy wymianie podobnych doświadczeń między osobami bądź też są informacjami zwrotnymi o skuteczności podjętych przez osobę działań, udzielamy wsparcia informacyjnego. Wsparcie wartościujące to wyrażanie uznania, podziwu, akceptacji. Możemy także wspierać osoby towarzysko, czyli organizować formy wspólnego spędzania czasu. To, który rodzaj wsparcia powinien być użyty, zależy od oczekiwań osoby osieroconej, jej aktualnych potrzeb.