Penelopa z ulicy Szkockiej

   Z małego okienka na poddaszu widać było całą ulicę Szkocką. Tak naprawdę Szkocka była
tylko szeroką na trzy może cztery metry szutrowa drogą pnącą się stromo od brzegu Radni aż pod nasz domek. Kładka piesza przerzucona przez kanał była z okienka ledwie widoczna w słabym świetle latarni gazowych ustawionych wzdłuż ulicy Brzegi.
Tato wracał z pracy we Wrzeszczu zwykle około dziewiętnastej ale dzisiaj stojący w stołowym pokoju poniemiecki zegar wybił już dwudziestą pierwszą , a kładka nad Radunią była ciągle pusta. 
Pan na rowerze dawno już przejechał całą ulicę.Zapalał gazowe  latarnie długim drewnianym kijem podając ogień pod klosze żeliwnych latarni.
- Gdzie jest ta nasza kocica , zawsze przebiegała     pierwsza po kładce ,tuż przed tatą
Jak herold ogłaszała:
- Tata wraca !
Czekała po drugiej stronie Jedności Robotniczej na przystanku tramwajowym  linii sześć,od 
godziny osiemnastej aż do skutku.
Siedziała spokojnie przy słupku i ożywiała się tylko przy każdym postoju „szóstki”.
   Pasażerowie tramwaju nazwali ja Penelopą . 
Codziennie bałem się ,że tata kiedyś nie wróci.Byłem już dużym chłopcem, miałem może cztery, pięć lat i nie wypadało już być aż tak strachliwym.
Z nudów zacząłem sobie przypominać jak mama opowiadała mi o poszukiwaniach mieszkania w Gdańsku.
W 1945 roku przyjechała z Rzeszowa , gdzie jak mówiła pracowała u Niemca.
Była już z tatą po ślubie.
Tato, co wydawało mi się dziwne , dostał ze stalagu przepustke na ślub w Poznaniu.
Chyba w 1942 roku? 
Świadkowie byli z „łapanki”;wzięli ich po prostu z ulicy.
Potem tata wrócił do obozu.
Mama przyjechała do Gdańska już w marcu 1945 roku.
-Obrotną mam mamę – pomyślałem sobie.
Ruiny miasta jeszcze płonęły więc szukała domku na trasie do Oruni.
Znalazła na Starych Szkotach.Przystaneła na chwilę , bo przy zbiegu ulic; Brzegi i Szkockiej
stał motocykl . BMW Sahara z przyczepą na gąsienicach.
Niestety z pustym bakiem . Mama usiadła na siodełku w momencie, kiedy przez kładkę przechodził patrol czerwonoarmiejców. Jeden z nich zdjął z ramienia pepeszę i podszedł do
motocykla .Złaoał jedną ręką mamę w pasie i próbował ściągnąć ją z siodełka.
Ale mama była odważna i silna. Nie dawała oderwać się od kierownicy i wrzeszczała 
wniebogłosy.
Na szczęście podbiegł dowódca  patrolu. Starszina wrzasnął;
- Pusti Wania !Eto żenszczyna
- Nu szto? Żenszcyna niemiecka 
-- Kakaja niemiecka ?.Eto polska żenszcyna. Paszoł won.
Ale motocykl zabrali.
Mama spojrzała w górę wzdłuż Szkockiej i zobaczyła mały domek. Przed nim rósł wysoki na
kilkanaście metrów świerk.
I tak znalazła swoje miejsce w Gdańsku.Przynajmniej na kilka lat. 
Nie było łatwo , domek był częściowo nadpalony z ogromną wyrwą po pocisku od strony ogrodu. W kuchni zastała makabryczny widok; Na stropowej belce wisiały dwa ciała;.Matki córki. Zostawiły list w jezyku Goethego.Zabiły się ze strachu przed Rosjanami.
   Mama znalazła jakis koc i zakryła nim otwór w ścianie. Natychmiast zaludniły go komary z
pobliskich kanałów żuławskich. Kiedy zeszła ze świeczką do piwnicy, zobaczyła w kącie małego kotka , który miał nadpaloną sięrść na grzbiecie i trząsł się ze strachu.
Tak poznała Penelopę.
Już prawie przysypiałem ze zmęczenia gdy obudziła mnie mama wołając 
- Danek idż spać synku . Tata wróci . Na pewno został u kolegi , który wynajmuje mu gabinet. Czasami długo grają w bridge’a .
W tej samej chwili spojrzałem przez okienko i z ulgą zobaczyłem Penelopę 
Wbiegała pod górę przystawiając co chwilę i oglądając się za siebie.
   Następnego dnia tata chciał mi wynagrodzić swoje spóźnienie i zabrał mnie na wycieczkę pociągiem.
Poszliśmy pieszo na przystanek kolejowy przy Biskupiej Górce Teraz jest tam wiadukt.
Pociąg podmiejski złożony z małych drewnianych wagoników ciągnął parowy samowarek.
Wyglądał jak ilustracja do „Lokomtywy’ Tuwima.
   Do każdego przedziału wchodziło się osobnymi drzwiami, Usiedliśmy na drewnianych ławeczkach i przejechaliśmy jeden przystanek do stacji Orunia…
Cudowna podróż ! Jak u Selmy Lagerlof.
   Sen o Starych Szkotach skończył się w 1955 roku. Tata miał dosyc dojazdów do wynajmowanego gabinetu we Wrzeszczu
Zamieniliśmy domek z dużym sadem  na Szkockiej i zamieszkaliśmy w kamienicy na ulicy
Długiej naprzeciwko poczty.
Tato mógł otworzyć prywatną praktykę w mieszkaniu na piętrze.
Ratusz Główny nie miał jeszcze końcówki wieży , a Dwór Artusa był w ruinie.
Jedna połowa Piwnej i cała zabudowa wokół zrujnowanej Bazyliki Mariackiej praktycznie nie istniała.Bawiliśmy się tam w „wojnę” i podchody .
Do dzisiaj pamiętam  tajemniczy zapach roślinności porastającej już szczątki murów kamienic zmieszany z lekkim zapachem spalenizny.Poskręcane od gorąca stopione szkło, zlasowane na
Galaretę wino w beczkach i zardzewiały ręczny karabin maszynowy, a przede wszystkim ogromną bombę lotniczą- niewypał leżący w pobliżu wieży Bazyliki..
Jednak to wspomnienie Penelopy pozostanie ze mną do końca.
Kiedy Mama pojechała ze mną po paru latach zrywać  wiosenne fiołki rosnące na zboczu 
Biskupiej Górki, zabrała mnie na Szkocką.
Taka wypraw do heimatu.Zapytaliśmy nowego lokatora o kocicę. Rodzice błędnie uznali ,że koty przywiązują się do miejsca i zostawili ją na Szkockiej.
Tragiczna pomyłka! Po naszej przeprowadzce kotka co wieczór czekała do póżnej nocy na przystanku szóstki. Na próżno.
   Przestała jeść , chudła w oczach, aż w końcu zdechła z tęsknoty na przystanku tramwajowym.