Jak budowaliśmy Gdańsk
Napiszę parę słów o tych, co kiedyś budowali to miasto, sam zacząłem mieć swój wkład znacznie później.
 Wacław przyjechał z Bydgoszczy w 1946, został oddelegowany z tamtejszej Poczty tu do Gdańska. Pochodził spod Żnina, a o Gdańsku wiedział tyle co nic, pomijając to, że tu w 39 padły pierwsze strzały II Wojny Światowej. Miał 29 lat i niewielkie pojęcie o telekomunikacji, ale to nie miało wielkiego znaczenia, wtedy liczył się zapał i chęci, a nie fachowość. 
Wacław dostał przydział na mieszkanie na ul. Śmiałej we Wrzeszczu, w jednym z pięciu budynków należących aż do lat 80. do Poczty. Później nazwę ulicy zmieniono na Modzelewskiego, a obecnie nazywa się Ks. Sychty. Prawie wszystko było już zajęte. Wacław zamieszkał na drugim piętrze, z żoną w zaawansowanej ciąży, w dwóch pokojach z kuchnią bez podłogi. W czasie ostatnich dni wojny bomba trafiła w dach, przebiła sufit i podłogę na drugim piętrze i utknęła na pierwszym. Nie wybuchła. Pocisk zabrano, a dziura została. 
Dosłownie parę dni później z ekipą takich samych jak on znawców telefonii, zaczęli rozpracowywać, łączyć pozostałości kabli telefonicznych. Mówił mi, że otwierano jakąś studzienkę, odcinano fragment izolacji i gdzieś tam dalej otwierano następną, "przedzwaniano" baterią z żaróweczką kolejne kable i tak powstawała mapa połączeń.
Jnusz przyjechał z Wilna, miał tyle samo lat co Wacław.	
Dostał przydział do czteroosobowej rodziny na ul. Sobótki we Wrzeszczu. Mieszkanie, powiedzieli, duże jest, tam się zmieścisz. Jego praca na poczcie polegała na uruchomieniu wzmacniaczy i urządzeń łączeniowych w samym budynku na Długiej. Obaj nie byli specjalistami, ale wtedy nie było w ogóle wielu specjalistów.
Rodzina, u której zamieszkał, pochodziła z Gdańska. Anastazja Bela była głównym lokatorem, wdową z czworgiem dzieci. Córka - Elżbieta, najstarsza z nich, miała 22 lata, a pozostali trzej bracia byli od niej o dwa, cztery i siedem lat młodsi. Po jakimś czasie Janusz dowiedział się, że ich mąż i ojciec, Alojzy Bela, był obrońcą Poczty Polskiej w Gdańsku w 1939. Ela mówiła, że ojciec poszedł na pocztę pod koniec sierpnia 39 i już nie wrócił - „hitlery go zabili i niewiadomo gdzie pochowali”.
Pokazywała dokument niemiecki - że w czasie wojny jako cywil stawiający opór armii, zgodnie z konwencją genewską uznany został za terrorystę i zgodnie z wyrokiem sądu skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano. Swoją drogą Anastazja będąc na rencie starała się o jakieś finansowe wsparcie ale i za Bieruta, i za Gomółki odpowiadano mniej więcej tak samo - że nie był żołnierzem i się nic nie należy. Dopiero w 1974 roku, za Gierka, dodali jej parę złotych, tylko wtedy już żyjących wdów było bardzo niewiele. Ale tablice na byłej Poczcie Polskiej zrobiono dość wcześnie, a potem nawet pomnik, tylko o tych wdowach i dzieciach nikt nie pamiętał. Taka prawdziwa Polska przywara - gadać dużo o umarłych, ale o tych co przeżyli jak najmniej. Anastazja zmarła 40 lat po śmierci męża i nigdy nie odwiedziła byłej Poczty Polskiej w Gdańsku.
Wacław dzień w dzień odkrywał jakieś połączenia miedzy kolejnymi budynkami, resztki dokumentacji trzeba było zaktualizować, wokół ruiny, większość studzienek była przywalona gruzem. Nieraz na chybił trafił odkopywano jakieś miejsca spodziewając się, że uda się trafić na kolejne połączenia i bywało że nie raz i dwa mieli szczęście.
Tam, gdzie nie można było odnaleźć poniemieckich kabli kładziono nowe, ale nie takie jak przed wojną - miedziane, tylko aluminiowe. Te stare były solidniejsze, te nowe bardziej prowizoryczne, ale na to nikt nie zwracał uwagi. 
Urzędy, milicja, wojsko na Słowackiego, szpitale, wszyscy chcieli mieć połączenie i każdy na wczoraj - ten zwyczaj jest niezmienny do dzisiaj... Tylko o pieniądzach niewiele się mówiło, raczej o przydziałach. A najważniejszym był rower. Można było i do pracy na czas zdążyć, przywieźć worek węgla i z dziewczyną na ramie na plażę w Brzeźnie pojechać. Kto miał rower był "królem szos".
Janusz przebywał całymi dniami w piwnicach Poczty, gdzie znajdowało się serce telekomunikacji. Wszystko musiało chodzić, władze naciskały. Przy drzwiach z reguły siedział jakiś ubek. Wszyscy na dole pracujący mieli specjalne przepustki, w końcu z tego miejsca można było każdą rozmowę podsłuchać. Ani Wacław, ani Janusz nie należeli do żadnych partii politycznych. Wówczas w zasadzie Urząd Bezpieczeństwa decydował, czy kogoś uznać za prawdziwego Polaka czy też nie. Do telekomunikacyjnych prac trzeba było mieć "papierek" - taki i taki zamieszkały... jest Polakiem...
Montowano wszędzie, gdzie to konieczne było, tak zwane "centralki klapkowe" - ktoś dzwonił, klapka spadała, obsługujący zgłaszał się, wkładał kabel łączeniowy pod klapką i drugim kablem łączył pod wybranym numerem, następnie kręcił korbką i połączenie gotowe. o jakimś czasie przynajmniej te najważniejsze instytucje miały czynny telefon. Gorzej było z telefonią poza centralkami. Władze miasta cisnęły, Janusz z kolegami nie wychodził prawie z pracy i tak pod koniec 47 roku ostatnie Straugery (szwedzkie systemy telekomunikacyjne) działały jak należy. 
W latach pięćdziesiątych obaj byli instruktorami w świeżo otwartym Technikum Łączności. Każdy, kto miał trochę praktyki był tam cennym nauczycielem, a fachowców trzeba było dopiero nauczyć.
Oczywiście jak to często bywa - będąc sublokatorem, gdzie mieszka także panna na wydaniu - Janusz i Ela wzięli ślub w 47, ja urodziłem się w 48, a moja siostra Maria trzy lata później. Wacławowi i Zosi cztery miesiące po przyjeździe do Gdańska urodził się syn Zbigniew, a dwa lata później córka Danuta - moja żona. Tradycje Pocztowców w rodzinie zachowały się przez cztery pokolenia. Dziadek Alojzy Bela pracował na Poczcie Polskiej w Gdańsku od 1925 roku do 1939 - bronił jej i zapłacił za to życiem. Janusz Małysz-Warakomski, mój ojciec, przyjechał z Wilna i też zaczynał na poczcie, a Wacław Krauze pracował na niej do emerytury. Ja ukończyłem między innymi Technikum Łączności i przepracowałem 25 lat w telewizji (za granicą), a nasz syn już od 20 lat kontynuując familijne tradycje - także w telewizji (także za granicą) pracuje jako już czwarta generacja w branży telekomunikacyjnej. Zobaczymy, co zrobi następna, na razie obaj chłopcy są w podstawówce.
Andrzej Małysz-Warakomski